 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
MiłośćJest jak kromka chleba,w koszu ludzkich odpadków, wzgardzona, bo sucha i bez niczego, taka zwyczajna, choć trochę czerstwa, bo nikt jej w porę nie zjadł. Miłość jest jak kromka chleba, w koszu odpadków ludzkich, co ją jak świętość, królową potraw, w wielkiej pokorze, oddaniu jakim czczą, wychudłe wargi biedaka. - Kasia - Piosenka wędrującaW łąkach Twoich oczu błądzęStokrotny dywan gdzieś tam wiedzie mnie Ku słońca promieniom motylim Gdzie trawa w rosę zaklina łzę Po gór policzkach rozsiewam wzrok - Rumiana gleba warg mych chłopięcych Gasi odcisków wędrowny ból I starcza cudnie zamiast pieniędzy Kroczę po niebie Twego czoła Czasem ten błękit jest taki chmurny Usiąść z Twą myślą tak na chwile Wytchnienia szukać w świecie szumnym Płatki róż Twych ust zrywam rankiem Witając cudną słońca żarówkę I śpiewam hymn dziękczynny Bogu Za Ciebie i tę naszą wędrówkę - Marek - Umiem tylkochciałabymjak pies kulawy z nosem przy ziemi płasko z pchłą pasażerem, rzepem w ogonie jak z legitymacją po drogach ciasnych, bez pytań, wiernie wałęsać się w objęciach słońca na wschodzie życia zaświecić z wiarą biedronki do nieba prosto pofrunąć po chleb codzienny, z kropką na grzbiecie niepoliczoną jak bocian biały gniazdo budować niczym szałas klekotem porannym wywołać ludzi z ciasnych dziupli na jednej nodze tak czujnie spać i się wyspać a umiem tylko z orzechem w pysku jak ta wiewiórka nerwowa trochę zbytecznie może ze strachu wbiegać na brzozę by po jej korze śliskiej, wilgotnej z powrotem wrócić. - Kasia - Pamięci Garść NiezapominajekPomiędzy starymi pokrytymi mchem bukamiw oddali zielonego osierocenia stał jakby niezupełnym przypadkiem niepewny i sypki jak życie grób plewiony rzadko z zapomnienia Dwa razy w roku: hardym śniegiem lutego i łagodnym słońcem lipca czyjaś nieśmiała jak zefir dłoń kładła nań garść niezapominajek - całe swe ziemskie niebo pamięci oraz czerwoną mała kopertę - życie którego nie ma już oddać komu od pół wieku niezmiennie taka samą z pozornie niedbałym oślim uchem tęsknoty za Dotykiem Pocałunkiem Słowem które w nieśmiałości nigdy nie zdążyły zaistnieć i już na zawsze zostały zaklęte w pamięć samotnie zalabastrowiałej miłości - Marek - Rozbieramy światrozbieramy światz minut godzin, sekund życia, z ludzkich okruchów, z przeszłości, z czasu co utkany bezustanną ciszą, z setek legend o niczym, ze szkiełkiem jak z okiem co horyzont zawęża od nadmiaru wiedzy bezwiednej rozbieramy świat jak pannę młodą, co z oczami leku traci koronkę bielizny dziewiczej rozbieramy świat z wielkich konstrukcji szablonów, draperii co jak schody się pnie do samego piekła rozbieramy świat jak cebulę do zupy szybko nazbyt by łez nie uronić rozbieramy świat do wspólnej kąpieli lecz jakże? gdy on już nagi my wciąż cali w złocie? - Kasia - Niemo kochające ustakocham Cię pomimo, że słowem tym tak rzadko pachnąusta me uczące się wciąż powoli jak uczniowskiej kaligrafii ręce lepkie potem twym kochanym, które serce moje gną wciąż szepcące w ucho Bogu, że pozwolił Ci mnie trafić. - Marek - GałązkaZanurzam nieśmiało stalówkęw kałamarzu własnej duszy wygiętą rojem nocnych próśb do Boga o chleb powszedni jak o skrawek nieba i nędzną złotówkę wolności, wycieram niedbale instrument ze słów ostatniego drgnienia co cichnie w cieniu słowa słowa innej stalówki istnienia, zgrzyt za oknem nieśmiałość odbiera niewypowiedziane słowa tańczą jak chorągiew trzepocząca za oknem manifestuje półgłosem gałązką zgubiona... zamykam oczy już, by nie widzieć skrzydeł co płoną w słońcu Ikara puchu co unosi rozumnych nie ludzi! Ja spadam w dół, lecz wiara jest lotna, otwieram oczy i zamykam znów jak zając w sidłach własnej głupoty Ty mi je rozwierasz na świat szeroko na świat niedoli ludzkiej miłości-sieroty, świat szklanych baniek mydlanych i marzeń, co się spełniają świat kwiatów polnych i tych kolczastych wód spokojnych i nieokiełznanych świat żywych istnień, lecz marnie podszytych kaczeńców zwykłych złotem naznaczonych... - Kasia - Zapomnieć o sobietak chciałbym zapomnieć o sobie:jak się zapomina o nieodprasowanej koszuli w czasie sobotniej kolacji z rodziną - codzienności kwiatku jak o bliźnie co zacerowała kiedyś plecy po nieszczęśliwym upadku z nieba - pamiątce płaczącej jak o rocznicy śmierci ukochanej której cień co rano robi śniadanie - łzie samotniczce tak chciałbym zapomnieć o sobie dla tych duszyczek z pocharatanymi kolanami wygłodniałych miłości piegusów dla zwiędnietego kota bez jednego oka wiecznego żebraka włóczęgi co bardziej od jedzenia czeka pieszczoty i dla ciebie Panie Wieczniecierpiacy który wyglądasz człowieka w tłumie bo ci jakoś samotnie na tym naszym krzyżu - Marek - LampkaJesteśjak smuga światła nocą wpleciona w półmrok ścian a ja jak ćma co w blasku tej lampki bywa motylem - Kasia - Poranne pacierzowanieAniele boży Stróżu mójw różowym szlafroku w pijane śmiechem kaczory mojego dzieciństwa które prześpiewaliśmy beztrosko pod letnim drzewem brzozy Aniele w zdeptanych papuciach z wielką dziurą na paluch w meloniku mojego zwątpienia w ciebie w niebo i w świerszcze Aniele zniecierpliwiony moim dniem z dwoma skrzydłami nie do paru i sfilcowanych od marzeń o locie w kosmos Stój przy mnie mimo wszystko Tak uparcie jak uparcie ja uciekam tobie na własne połamanie Amen - Marek - Z TobąPodlać wiarę wieczorna modlitwązaciśniętą w dwie pary ust, skakać lekko, jak wiatr przez góry, bo w dwóch parach wygodnych stóp. Z dłonią zaciśniętą w dłoń drugą iść przez niebo odbite w kałuży. - Kasia - |
 |
